« ما بدون آگاهی از هویت ویتنام و فرهنگ این کشور به تدریج وارد آن شدیم. بدتر از همه اینکه مردم این کشور را هیچ به حساب نیاوردیم [...] اما آن ها ملتی با روحیه ی پیچیده و با تمدنی چند هزارساله بودند»  این بخشی از نوشته ی استنلی کارنو مورخ امریکایی ست که درباره جنگ ایالات متحده با ویتنامی ها در مجله تایم و در سال 2001 منتشر شد.



جنگ ویتنام یا جنگ دوم هندوچین از سال 1959 تا 1975، میان دو جبهه ی ویتنام شمالی و ویتنام جنوبی و البته متحد بی وفای او یعنی ایالات متحده ی آمریکا در گرفت. از سال 1946 تا 1954، ویتنامی ها خواستار استقلالشان از دولت فرانسه در طول جنگ اول هندوچین بودند.  در پایان نخستین جنگ ویتنام، این کشور به طور موقت به دو بخش ویتنام شمالی و جنوبی تقسیم شد. ویتنام شمالی به زیر سلطه ی کمونیستی دو آتیشه، هو شی مین (Ho Chi Minh) رفت که هدفش یکپارچگی کشور تحت نظام کمونیسم بود. در جنوب هم نگو دین دیم (Ngo Dinh Diem) که ضد کمونیست بود بر مسند قدرت نشست. ایالات متحده می ترسید که در صورت کمونیست شدن کشور ویتنام، سرتاسر آسیای جنوب شرقی تحت سیطره کمونیسم قرار گیرد ، به همین دلیل از دولت دین دیم حمایت کرد و به ویتنام جنوبی قول اتحاد و پشتیبانی داد. اما سرانجام ایالات متحده به خواسته ی خود نرسید و ویتنام جنوبی در سال 1975، در زیر سلطه ی کمونیست با ویتنام شمالی از نو یکپارچه شد. در سال 1976، ویتنام به جمهوری سوسیالیست ویتنام تغییر یافت. در طول سال های درگیری حدود 3.2 میلیون ویتنامی کشته شدند. 1.5 تا 2 میلیون لائویی و کامبوجی نیز به دلیل داشتن مرز مشترک با ویتنام و حمله های نظامی ایالات متحد درگیر جنگ شدند. در حدود 58000 آمریکایی در این جنگ جان باختند. نزدیک به 150 هزار نفر زخمی شدند و 74 هزار نفر دیگر نیز معلول و یا قطع عضو شدند. از سال 1965 تا 1972، آمریکا چهار برابر مقدار بمب های به کار رفته در جریان جنگ جهانی دوم را بر سر کشور ویتنام فرو ریخت. جنگ برای ویتنامی ها میراثی جز بمباران های هوایی، وحشت، و تباهی در پی نداشت .